10-Megapixelcamera

Door: Cees de Jonge

Canon EOS 400D

Instapreflex krijgt nieuwe dimensie
 

Canon heeft de digitale spiegelreflex binnen het bereik van de consument gebracht. In eerste instantie met de EOS 300D, die de tot dan toe geldende prijsbarrière doorbrak. De EOS 350D uit 2005 legde de lat weer hoger voor een relatief lage prijs. De nieuwe EOS 400D heeft dus hoge verwachtingen waar te maken.

Canon heeft het concept op een aantal essentiële punten verbeterd. De verhoging van de resolutie van 8 naar 10 megapixels is niet alleen marketingtechnisch een handige zet. De extra pixels komen goed van pas als je regelmatig forse vergrotingen maakt. Maar ook ‘kleinverbruikers’ profiteren van de hogere resolutie. Als je een 10-megapixelfoto naar 8 megapixels verkleint en verscherpt, levert dit vaak een beter resultaat op dan een opname die zo uit een 8-megapixelcamera komt. Fotografen die wat ruim plegen te kaderen, kunnen achteraf het overtollige beeld wegsnijden zonder veel kwaliteitsverlies. Kortom: ook voor de modale gebruiker is die hogere resolutie geen overbodige luxe.

Geen beeldstabilisatie, wel antistoffunctie
Toch kon Canon niet met een hogere resolutie volstaan, in het licht van de sterke concurrentie van de Nikon D80 en de Sony Alpha 100. De eerste biedt een extra degelijke body, de tweede beeldstabilisatie plus een antistoffunctie. Beeldstabilisatie in de body bleef achterwege, waarschijnlijk omdat er genoeg Canon-objectieven zijn met deze mogelijkheid. Dit betekent wel dat je objectievenverzameling een stuk duurder wordt als je niet zonder kunt of wilt.
Wél ging Canon het gevreesde stofprobleem te lijf. Iedere keer dat je van objectief wisselt, loop je de kans dat stof de camerabody binnendringt. Op den duur geeft dat opnamen die worden ontsierd door donkere vlekjes. Canon pakte dit probleem op drie fronten tegelijk aan. Ten eerste is de beeldsensor voorzien van een antistatische coating. In de tweede plaats trilt het filter vóór de sensor bij het aan- en uitzetten van de camera stofdeeltjes los. Tenslotte kun je met behulp van een referentiefoto van een wit vlak, waarop alle aanwezige stofdeeltjes duidelijk zichtbaar zijn, achteraf softwarematig stof verwijderen. Op papier klinkt het bijzonder effectief, maar we kunnen pas na verloop van tijd vertellen of dit drietrapssysteem daadwerkelijk het ei van Columbus is. We houden je op de hoogte!

Kwaliteit en mogelijkheden
Het 9-punts autofocussysteem is afkomstig uit de semiprofessionele EOS 30D. Het werkt snel en accuraat, ook bij minder licht. Een belangrijke verbetering ten opzichte van de 350D is het 2,5-inch lcd-scherm. Het is niet alleen groter, maar ook helderder en vanuit een grotere hoek te bekijken. Helaas hebben de techneuten van Canon het tweede schermpje, waarop bij de voorganger de camera-instellingen waren te zien, weggesaneerd. In dit opzicht volgt Canon het voorbeeld van de Sony Alpha 100. Noem ons ouderwets, maar wij missen zo’n schermpje gewoon. De camera-instellingen zijn weliswaar zichtbaar in de zoeker en op het grote scherm achterop, maar dat werkt nogal onhandig. Bovendien kost het extra stroom, waardoor je per acculading ongeveer tien procent minder opnamen kunt maken dan met de 350D.

In de praktijk krijg je met de diverse belichtingsmodi prima belichte opnamen, zowel in jpeg- als in raw-formaat. Bij de verschillende motiefprogramma’s zijn de kleurverzadiging en verscherping, zoals gebruikelijk bij Canon, aan de pittige kant. De traditionele belichtingsmodi, zoals diafragma- en sluitertijdvoorkeuze, geven mooi neutrale plaatjes. De opnamen met lagere lichtgevoeligheden laten een hoge scherpte en een bijzonder laag ruisniveau zien. De hogere ISO-waarden geven zoals verwacht meer beeldruis, maar nog altijd minder dan bij de directe concurrenten. Als we de kwaliteit en de mogelijkheden van deze instapreflex combineren met het marketingvernuft van Canon, verbaast het ons niets als ook deze EOS binnenkort de verkoopranglijst aanvoert.